Eloquent Nude
Reżyseria /Directed by: Ian McCluskey
Produkcja /Production: Ian McCluskey, NW Documentary, USA 2007
58 min

Oceny:

/ 13

Kiepski

Bardzo dobry

Edward Weston był jednym z najwybitniejszych twórców amerykańskiej fotografii pierwszej połowy XX wieku. Początkowo zafascynowany piktorializmem, w latach 20. porzucił go na rzecz „czystej fotografii”, stając się jednym z pionierów nowego stylu. Twierdził, że aparat ma unikalną właściwość przekładania rzeczywistości na papier, chwytania konkretnego miejsca i czasu. W równym stopniu co ciała nagich modelek interesowały go nadmorskie skały, muszle i formy roślinne. Zarówno w naturze, jak i w ludzkim ciele odnajdywał fascynującą grę kątów, delikatną modernistyczną linię, frapującą fakturę.
Jako artysta cały czas wzbogacał swój warsztat – podczas gdy mekką amerykańskiej bohemy w latach 20. był Paryż, on wybrał się do Meksyku, gdzie współpracując m.in. z Fridą Kahlo i Diego Riverą zyskał nową, bardziej sensualną perspektywę rejestrowania rzeczywistości. W latach 30. był u szczytu sławy – jego prace wyróżniające się ostrością obrazu, skupieniem na detalu wyprzedzały ówczesne trendy, lansujące miękką, zamgloną fotografię.
W filmie o życiu Westona opowiada jego wieloletnia partnerka – Charis Wilson. Gdy poznali się w 1934 roku, on był uznanym artystą, a ona – nastolatką czerpiącą pełnymi garściami z życia kalifornijskiej bohemy. Dziś 90-letnia staruszka opowiada ze swadą, humorem i odrobiną nostalgii o najpiękniejszych latach swego życia. Jej nagie portrety to osobny rozdział w dziele Westona. To historia ich 12-letniego związku zaklęta w celuloidowy papier. Fascynacja naturalną cielesnością, mieszaniną niewinności i wyuzdania współgra z wielkim tematem Westona – naturą. To, że historię artysty opowiada jego partnerka i współpracownica, ujawnia nowe treści. Jesteśmy świadkami tego, jak Charis – początkowo tylko modelka i obiekt artystycznej fascynacji – staje się muzą i współtwórcą. Widzimy jak artysta zmaga się z tym, że przedmiot jego sztuki staje się niezależnym podmiotem. Pada pytanie o to, czy po dwóch stronach obiektywu może panować równowaga sił.
W połowie lat 30. artysta dostaje stypendium Guggenheima (po raz pierwszy przyznane fotografowi), które pozwala Edwardowi i Charis przez dwa lata podróżować po mitycznym zachodzie Stanów Zjednoczonych. Sfotografowane przez Westona formy geologiczne przerastają w swoim niejednoznacznym pięknie wszelkie dzieła wyobraźni surrealistów. Jego techniczna doskonałość i umiejętność wydobycia ze świata natury jego niezgłębionej tajemnicy zapewniła mu miejsce w historii fotografii.
Inteligentna nagość to intrygująca wariacja na klasyczny temat i kolejna próba odpowiedzi na odwieczne pytanie: czy Pigmalion może znaleźć szczęście z Galateą?

	1. Dodane przez Igor Czajka w dniu - 19-05-2009 11:28
	Tajemnica i Głębia Jako odskocznia od kwestii podnoszących ciśnienie, polecić mogę gorąco film Inteligentna nagość traktujący o artystycznej parze: Edward Weston i Charis Wilson. Oprócz historii głębokiego związku dwójki artystów, dostajemy możliwość dotknięcia tajemnicy. Ze zdjęć wyziera coś, co każdy nazywa inaczej. Jeden z portretów interpretowany jest jako emanacja siły i śmiałości, inny krytyk widzi w nim spokój i zadumę, można w nim zobaczyć zmęczenie i głębię  jedno jest pewne: jest w tym coś, co trudno nazwać, ale można poczuć. Kapitalnie udało się połączyć narrację 90-letniej śwarnej babci z nakręconymi inscenizacjami, które są ustylizowane na kręcone amatorską kamerą sprzed 70 lat. Świetnie ucharakteryzowani aktorzy sprawiają, że widz ma poczucie uczestniczenia w opowiadanych przypadkach niejako z pierwszej ręki, jakby rzeczywiście towarzyszył bohaterom przyjaciel z amatorską kamerą. Pomimo typowego amerykańskiego schematu filmu dokumentalnego z gadającymi głowami w roli głównej dostajemy w prezencie możliwość dotknięcia Tajemnicy. Nie jest to częsty przypadek.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze.
Proszę zaloguj się lub zarejestruj.