Planete Doc Review Planete Doc Review
Planete Doc Review
Filmy
W drodze do szkoły
> Nauki Polityczne
On the Way to School
Reżyseria /Directed by: Orhan Eskiköy, Özgür Doğan
Produkcja /Production: Production: Peri-san Film,  Pieter van Huystee Film and Television, Turcja/Holandia 2008.
81 min
Oceny: / 3
KiepskiBardzo dobry
PROJEKCJE:
   9 maja 15.45
14 maja 21.00
Wybrane festiwale /Selected festivals:
2008 – IDFA, International Documentary Film Festival Amsterdam – Joris Ivens Competition

poprzedni   następny

W Turcji każdy nauczyciel po skończeniu studiów zostaje przydzielony do wybranej przez swoich przełożonych szkoły. Miejsce pracy wybiera się losowo – mieszkaniec dużego miasta z zachodniej Turcji może trafić do zapomnianej przez Boga wioski gdzieś w dalekim Kurdystanie. Taki los spotyka dwudziestokilkuletniego Emre Aydina, który ma przed sobą rok w odciętej od świata osadzie, otoczonej bezkresnymi polami.
Od pierwszych chwil spędzonych z dziećmi orientuje się, że jedyne, czego może je nauczyć, to mówienie i pisanie po turecku. O matematyce i innych przedmiotach nie ma mowy – jak wymagać tabliczki mnożenia od kogoś, kto nie zna żadnego słowa w twoim języku? Brak komunikacji to niejedyny problem – w budynku szkoły często brakuje prądu, na bieżącą wodę także przyjdzie poczekać...
Emre z początku czuje się jak wygnaniec we własnym kraju – otoczony przez obcy sobie etniczny żywioł dzwoni do matki i zwierza się z problemów z nierozumiejącymi go dziećmi. Jego podopieczni nie mają wiele czasu na szkołę – trzeba pomóc rodzicom w polu, powstrzymać szarżującego na domostwo osła i wyprać ubrania w potoku...
Reżyser szczęśliwie unika tonu europejskiej politycznej poprawności – Emre, przy całym cieple okazywanym dzieciom, reprezentuje przede wszystkim państwo tureckie, które przez lata prześladowało 15-milionową mniejszość kurdyjską, odmawiając jej prawa do samostanowienia. Dziś, w obliczu akcesji do Unii Europejskiej, Ankara rewiduje swoje stanowisko, jednak wciąż w wielu regionach Kurdystanu stacjonują tureccy żołnierze.
Emre uczy więc dzieci słów hymnu („szczęśliwy ten, kto mówi o sobie, że jest Turkiem”), organizuje tureckie święta państwowe i zakazuje dzieciom rozmawiania w ich ojczystym języku. Siła filmu polega na konfrontacji oficjalnej postawy ze swobodnym światem kurdyjskich malców, z których większość nigdy nie opuściła rodzinnej wioski, a o tym, że mieszkają w Turcji, dowiedziały się dopiero w szkole.




Bądź pierwszym który skomentuje

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze.
Proszę zaloguj się lub zarejestruj.

poprzedni   następny
Pt8
So9
Nd10
Pn11
Wt12
Śr13
Cz14
Pt15
So16
Nd17
Logowanie


Nie pamiętam hasła
Konto? Zarejestruj się!

Informacje praktyczneArchiwumO festiwaluKontaktNewsletter